زیست شناسی دامغان

تبخال

عارضه تبخال برای آنهایی که دچار شده اند  بعضا  مانند یک کابوس است.

تبخال گذشته از درد بسیار بد منظره است و شکوفایی آن روی لب ها و صورت – برخی آدمهای حساس  را از خارج شدن از منزل و معاشرت با دیگران باز می دارد.

عامل آن نوعی ویروس است. ( از خانواده هرپس سیمپلکس – که دارای DNA  دو رشته ای و انولوپ   می باشد )

امیدواریم کمتر به این مشکل دچار شوید ولی اگر هم شدید – دنیا به آخر نرسیده – می توانید به این توصیه ها عمل کنید.

تبخال حاوی ویروس هایی است که معمولا در اثر تماس مستقیم با ترشح دهانی منتقل می شوند. تبخالها معمولا روی لبها ظاهر می شوند اما این لکه های قرمز کوچک می تواند در داخل دهان و یا روی بینی هم به وجود آید و باعث زخمهای دردناکی شود.

اولین علامت هنگام ایجاد تبخال مور مور  شدن در ناحیه ای است که می خواهد دچار شود و این زمانی است که فرد باید در مقابل وسوسه خاراندن آنجا مقاومت کند ( 24 تا 48 ساعت ) تا از ایجاد یا حداقل گسترش ضایعات تبخالی جلوگیری کند.

این ویروسها می توانند ماه ها یا سالها به صورت نهفته در پوست باقی بمانند و گاه گاه  در پاسخ به عوامل محرک مثل فشار عصبی- سرماخوردگی-تابش مدت دار آفتاب - ظاهر شوند.

چه باید کرد؟

1) سعی کنید در معرض تابش مستقیم نور آفتاب قرار نگیرید ( بخصوص ناحیه صورت )

2) از پماد ضد ویروس در ابتدای ظهور علائم استفاده کنید( بعدا اثر چندانی ندارد )

3) از تحریک محل ضایعه بشدت خودداری کنید ( عدم خاراندن-عدم استفاده از الکل- آب نمک یا موارد مشابه )

 4) خلاصه خونسرد باشید و آنرا بعنوان یک ضایعه ساده قبول کرده و دانید که این فاجعه نیست و حداکثر در چند روز آینده بهبود می یابد.

                                          گروه آموزشی زیست شناسی دامغان   

با سپاس از علاقمندان دانش زیست شناسی که نسبت به ارسال مقاله  به سومین سمینار زیست شناسی شهرستان دامغان اقدام نموده بودند  اسامی برگزیدگان نهایی به شرح ذیل اعلام میگردد. لازم به ذکر است سمینار یاد شده در اردیبهشت ماه جاری در شهرستان دامغان برگزار خواهد شد.

ابوذر بینائیان

محمدتقی باغانی

آزاده احمدیان

وجیهه السادات موسویان

منصوره  دارا بیان

نفیسه نور محمدی

محمد حسین شاکری – زهرا رحیمی

مریم شکری زاده

                                                            گروه آموزشی زیست شناسی دامغان

هومينيدهای اوليه 'از سالخوردگان تيمارداری می کرده اند'

يافته های تازه فسيلی در ناحيه قفقاز حکايت از آن دارد که هومينيدهای اوليه (اجداد دوردست انسان امروزی) احتمالا از سالخوردگان مراقبت و آنها را تغذيه می کرده اند.

دندان های اين موجود که يک ميليون و 770 هزار سال قبل می زيست به طور کامل ريخته بود و سن او از 40 سال تجاوز می کرد که در آن زمان مطلقا پير و فرتوت به حساب می آمد.

اين نشان می دهد که وی احتمالا در جامعه ای پيچيده که قادر به نشان دادن حس ترحم بوده می زيسته است.

نتايج اين اکتشاف در نشريه "نيچر" چاپ شده است.

به اعتقاد دانشمندان اين هومينيدها احتمالا به اين دليل برای سالخوردگان ارزش قائل بوده اند که آنها را باتجربه می دانستند.

ريد فرينگ، از نويسندگان مقاله "نيچر" از دانشگاه شمال تگزاس می گويد: "کاملا حيرت انگيز است که جامعه هومينيدها تقريبا 8/1 ميليون سال قبل چنين رفتاری از خود بروز می داده است."

"هر طور به قضيه نگاه کنيم، اين رفتار کاملا غيرعادی است و کشفی کاملا تازه درباره روابط اجتماعی هومينيدهای اوليه به حساب می آيد."

اين موجود پير در ميان مجموعه ای شامل چند موجود ديگر در محوطه مشهور دمانيسی در گرجستان کشف شد.

اين "مردمان" کوچک با قدی تقريبا 120 سانتی متری به بحثی داغ ميان متخصصان انسان های اوليه دامن زده اند.

پی بردن به اين موضوع که اين موجودات دقيقا از چه نوعی هستند مشکل است. بسياری از کارشناسان معتقدند که از نوع هومو ارکتوس است که ابتدا از آفريقا مهاجرت کرد و در اطراف آسيا سکنی گزيد.

برخی نيز گمان می کنند که از نوع هومو هابيليس باشد، اما اين گونه ظاهرا هرگز آفريقا را ترک نکرد بنابراين معما همچنان باقی است.

حکم مرگ

اين موجود پير که به برآورد دانشمندان دندان هايش چند سال پيش از مرگ ريخته بود، نمی توانسته گوشت يا الياف گياهان را که غذای عادی اين موجودات را تشکيل می داد بجود.

اعضای سالخورده تر گروه ممکن است به دلايل فرهنگی ارزشمند بوده باشند

برای اکثر حيوانات، به غير از انسان ها و نئاندرتال ها (خويشاوند منقرض انسان)، ريختن دندان ها حکم مرگ را می داشت.

اما پروفسور فرينگ معتقد است که اين "پير مرد" احتمالا بايد از طريق تغذيه با بخش های نرم تر شکار مانند مغز، مغز استخوان و ميوه های آبدار زنده نگاه داشته شده باشد.

وی گفت: "بنابراين يا از او تيمارداری می شده يا از امتيازات ويژه برخوردار بوده است."

اينکه آيا اين گروه از هومينيدها از روی شفقت از او مراقبت می کرده يا انگيزه ای ناشناخته در کار بوده مجهول است و تنها می توان به گمانه زنی درباره آن پرداخت.

به گفته ريد فرينگ احتمال دارد که اين مرد بی دندان عضوی به نهايت مفيد برای جامعه اش بوده است.

وی گفت: "معلوم نيست که آيا وی می توانسته از طريق جمع آوری غذا و دفاع از گروه يا مراقبت از کودکان به معيشت کل گروه خدمت کند يا نه."

اعضای پيرتر گروه همچنين ممکن است مانند جامعه امروزی به لحاظ فرهنگی ارزشمند بوده باشند.

پرفسور فرينگ گفت: "اين شخص ممکن است وظيفه ای مشابه افراد سالخورده در جوامع شکارچی-گردآور داشته به طوری که دانش و تجربه هايش به او منزلتی ويژه می بخشيده است."

اميد به کشف معالجات تازه برای ورم مفاصل

بيماری ورم مفاصل می تواند بسيار دردناک باشد

پژوهشگران گفته اند که مسدود کردن تنها يک آنزيم در بدن ممکن است برای متوقف کردن پيشرفت آرتروز کافی باشد.

دانشمندان با اصلاح ژنی که مسوول توليد يک آنزيم مهم در بدن است موفق شدند فرسايش تدريجی غضروف ها در اطراف مفاصل را که به ورم مفاصل منجر می شود متوقف کنند.

تيم های محققان از آمريکا و استراليا اميدوارند تحقيقات آنها به يافتن معالجاتی برای مقابله با بيماری ورم مفاصل منجر شود.

جزئيات اين رشته تحقيقات، که به روی موش های آزمايشگاهی انجام شد، در نشريه "نيچر" چاپ شده است.

غضروف حاوی يک عنصر مهم به نام "آگرکان" است که نقش ضربه گير را بازی می کند و به غضروف کمک می کند وزن را تحمل کرده و در برابر فشار مقاومت کند.

غضروف افراد سالم حاوی مقدار زيادی "آگرکان" است، اما در افراد مبتلا به ورم مفاصل اين عنصر توسط مجموعه ای از آنزيم ها به نام "آگرکاناسيس" نابود می شود و غضروف قابليت ضربه گير بودن خود را از دست می دهد.

محققان شرکت آمريکايی "وايت" (Wyeth) و دانشگاه ملبورن استراليا و موسسه تحقيقات کودکان مرداک، يکی از اعضای خانواده آنزيم های آگرکاناسيس به نام "آگرکاناسيس-2" را کشف کرده اند که نقشی اساسی در فرآيند تخريب غضروف بازی می کند.

آنها ژن های موش را طوری دستکاری کردند که فاقد بخشی از اين آنزيم باشد که کمک کرد اين حيوانات تا حدود زيادی از نابودی غضروف مصون بمانند.

اميد به ساخت دارو

محققان گفتند که پژوهش آنها نخستين مطالعه ای است که نشان می دهد جهش های واقع شده در يک ژن منفرد می تواند از نابودی غضروف جلوگيری کند.

آنها معتقدند که امکان مقابله با بيماری ورم مفاصل از طريق ساخت داروهايی که نوع انسانی "آگرکاناسيس-2" را مسدود می کند وجود دارد.

دکتر اماندا فوسانگ، يکی از اعضای تيم استراليايی، گفت که نتايج اين پژوهش می تواند دارای پيامدهايی برای کليه انواع آتروز، از جمله آرتروز رماتيسمی و آرتروز کودکان باشد.

وی گفت: "تا امروز، ما دقيقا نمی دانستيم کدام آنزيم را بايد مسدود کنيم. اگر ندانيد دشمن کيست چگونه می توانيد با او بجنگيد."

وی افزود: "حالا که دشمن شناسايی شده است می توان معالجات پزشکی موثری برای کنترل نابودی غضروف در آرتروز يافت."

 امروز خوش خوراك بودن چه معنايى دارد؟ قديم مى گفتند بايد روى چلو روغن كرمانشاهى داد، گوشت خورشت بايد دنبه داشته باشد و اگر اربابى بود يا شخصيتى كه مكتب و مسندى داشت روزانه در خانه اش را مى زدند و همان روغن حيوانى كرمانشاهى را چنانكه به قربان گاه برده باشند، نثارش مى كردند، به اين نيت كه به طول عمرش بيافزايند كه البته بعيد بود چنين بشود.

اين روزها تنها كسى كه با سلامت خود شوخى داشته باشد مى تواند به چنين خوش خوراكى هايى تن بدهد كه مثلا دو دست كله پاچه در هفته و دوبار باقالى پلو با گوشت ماهيچه كه روى آن روغن حيوانى لعاب بسته باشد، شما را ۲۰ يا ۳۰ ساله روانه همان جايى مى كند كه شبِ جمعه آخر سال خيلى شلوغ مى شود. اگر بخواهيم با مُد پيش برويم _ لااقل با مُدى كه اين روزها در كشورهاى جهان اول مثل آمريكا و آلمان راه افتاده - امروز خوش خوراكى يعنى اسفناج و هويج آب پز، يعنى كرفس و ريواس گاز زدن به جاى چيپس و پفك، يعنى ميوه خوردن به جاى انواع شكلات هاى اسنيكرز و مارس و از اين حرف ها، يعنى سالاد به جاى برنج خوردن و در كنارش هفته اى دو ساعت ورزش كردن. اگر باور نمى كنيد، نگاهى به دستگاه هاى اتوماتيكى بكنيد كه در چند سال اخير در گوشه و كنار شهرهاى بزرگ امريكا راه افتاده. در اين دستگاه ها سكه مى اندازيد و به جاى كوكاكولا و شكلات هويج پوست كنده و كرفس تازه تحويل مى گيريد، تازه هر روز هم دارد به تعداد اين دستگاه ها افزوده مى شود. آمريكايى ها در چند دهه گذشته از طرفداران پر و پا قرص غذاهاى فست فود و پشت بندِ آن بستنى و ميلك شيك و از اين حرف ها بودند، اما به نظر مى رسد ملت چاق آمريكا از رشد عرضى زياد خيرى نديده  اند.

بايد با مُد حركت كرد. براى همين، آن هايى كه مى خواهند امروزى باشند يا بايد به ظاهر امروزى باشند و در خفا بناگوش و چشم و چار گوسفند را لقمه بزنند، يا به سالاد با سسِ ماست تن در بدهند.

چون مُد عوض شده، ديگر نمى توان سنتى بود. پس ما كرفسمان را گاز مى زنيم، شما هم اگر دوست داشتيد، به جمع ما بپيونديد، يا مثل خوش خوراك هاى سنتى از دور خارج شده بناگوش را با سنگك و نمك فراوان راهى رگ هاى ...

        منبع: روزنامه شرق                                

اعلام زمان برگزاری مرحله دوم انتخاب مقاله سمینار زیست شناسی

بدینوسیله به اطلاع برگزیده شد گان  مرحله اول میرساند جهت شرکت در مرحله نهایی انتخاب مقاله جهت سمینار زیست شناسی دامغان در روز دوشنبه 21/1/1384 در محل پژوهشگاه معلم واقع در بولوار جنوبی طبق برنامه ذیل حضور یابند:

برگزیدگان عناوین :  خلقت انسان -  بیوتکنولوژی  ساعت  5/8

برگزیدگان عناوین : نانوبیوتکنولوژی - اثرات مضر مواد رادیو اکتیو  ساعت  5/9

                                               گروه آموزشی زیست شناسی دامغان

بيش از 60 درصد جوانان مراکز استانهاي کشور از وضعيت ساختمانها، حياط، فضاي مدارس ، زياد بودن تعداد دانش آموزان در هر کلاس ، محدوديت امکانات و تجهيزات علمي ، آموزشي و ورزشي مدارس ناراضي هستند.

به گزارش ايسنا نتايج يک پژوهش ملي بر روي جوانان 14 تا 29ساله کشور نشان مي دهد بيشترين نارضايتي جوانان از تعداد زياد دانش آموزان در هر کلاس است. اين پژوهش که بر روي 75 هزار جوان درباره «مدرسه و آموزش و پرورش» انجام شده است ، حاکيست 61 درصد جوانان کلاس هاي درس در مدارس را خسته کننده و ملال آور مي دانند.

همچنين 53 درصد دانش آموزان از روش تدريس معلمان خود ناراضي اند و 59 درصد نارضايتي خود از آموزشهاي مدارس را به اشکال گوناگون ابراز مي کنند.

نتايج اين پژوهش ملي حاکيست که اکثريت 77 درصدي جوانان مراکز استانهاي کشور اظهار مي کنند که يادگيري هاي دانش آموزان از نوع حفظياتي است که پس از مدت کوتاهي فراموش مي شود و به اين طريق نشان مي دهند که مهمترين هدف آموزش و پرورش ، تدريس و تربيت که يادگيري معني دار و براي زندگي و حل مساله است در مدارس ما مورد کم توجهي واقع شده است.

بر اساس يافته هاي اين تحقيق 83 درصد جوانان بيان مي کنند دانش آموزان درسها را تنها براي گرفتن نمره مي خوانند و به استفاده هاي علمي محتواي دروس توجهي نمي کنند.

همچنين 45 درصد جوانان از روابط اولياي مدرسه با دانش آموزان ناراضي هستند ؛ به نحوي که نزديک به نيمي از آنها (47 درصد) بر اين باورند که اولياي مدارس آنها، راهنماي خوبي در زندگي تحصيلي و شغلي آنها نبوده و 58 درصد ديگر هم معتقدند که روابط معلم و شاگرد و فضاي حاکم بر کلاس هاي درس ، همراه با سخت گيري و فشار بوده است. 

مطلب فوق نیاز به توضیح ندارد. ( استاد گرامی جناب کرام الدینی توجه ما را به آن جلب نمودند.) ولی از آنجایی که مهم است از دانش آموزان شهرمان می خواهیم که نظراتشان را در ارتباط با آن برایمان بفرستند.

الهام از سوسکهای آتش دوست در صنايع دفاعی

سوسکهای جواهری زبانه سرخ شعله را می بينند، خس خس سوختن چوب را می شنوند و دود را ' می بویند' 

دانشمندان می گويند برخلاف همه موجودات که از آتش می گريزند، يک گونه سوسک در ميان شعله های آتش سوزيهای جنگل توليد مثل می کند و آنها اميدوارند با الهام گرفتن از حسگرهای اين حشره، بتوانند تجهيزات نظامی هوشمندی بسازند.

"سوسک جواهری" که در کانادا به سوسک سياه آتشين معروف است، کيلومترها پرواز می کند تا خود را به يک آتش سوزی جنگلی برساند. وقتی اين سوسکها از راه می رسند، آنها شروع به جفتگيری و تخم گذاری در ميان شعله های فروزان می کنند.

پژوهشگران آلمانی می گويند که امنيت جفتگيری در چنان مکان جهنمی تضمين شده است، زيرا سوسکهای جواهری اطمينان دارند که طعمه پرندگان نخواهند شد.

سوسکها سپس تخمهای خود را لای چوبهای سوخته درختان مرده می ريزند تا پس از بدنيا آمدن در مکانی محفوظ شروع به خوردن مواد غذايی اطرافشان کنند.

در حالت عادی، اگر درختان زنده باشند، با انتشار مواد شيميايی سمی به حضور بچه سوسکها اعتراض می کنند. در ساير موارد، اين مهمانان ناخوانده در ميان صمغ چسبنده، گرفتار يا بر اثر رشد سلولها زنده به گور می شوند.

در دهه ۱۹۶۰ يک حشره شناس کانادايی به نام ويليام جورج ايوانز در رستورانی در ادمونتون نشسته بود که ديد يک سوسک سياه رنگ براق کنار بشقابش روی روميزی سفيد فرود آمد.

از آنجا که وی تازه به آلبرتا نقل مکان کرده بود، با اين سوسک آشنايی نداشت، ولی کنجکاوی علمی اش تحريک شد و آن سوسک را داخل در خودنويس خود اسير کرد و برای شناسايی به خانه برد.

کتابهای مرجع نشان می دادند که وی يک "ملانوفيلا آکومينيت" پيدا کرده است. پس از سالها تحقيق، پرفسور ايوانز به راز وجود حفره ريز روی سينه اين سوسک پی برد.

او عقيده داشت اين حفره ها آکنده از حسگرهای مادون قرمز برای تشخيص حرارت برخاسته از آتش سوزيهای جنگلی است. مشکل اينجا بود که هيچ کسی باور نمی کرد که يک سوسک چنين توانايی شگرفی داشته باشد و در نتيجه مشاهدات پرفسور ايوانز ساليان سال ناديده ماند.

 الهام پنتاگون از حشرات

سوسک جواهری تخمهایش را در میان تنه درختان سوخته در آتش می گذارد

مهندسان دفاعی آمريکا پتانسيل نظامی فراوانی برای نسل تازه ای از حسگرهای مادون قرمز قائل اند که از این سوسکهای کوچک ملهم شده است.

اکنون گروهی از پژوهشگران آلمانی به سرپرستی دکتر هلموت اشميتس در دانشگاه بن نه تنها يافته های پرفسور ايوانز را تاييد کرده اند، بلکه بعد تازه ای به نحوه تشخيص محيط از سوی اين سوسک بخشيده اند.

سوسکهای جواهری از ترکيبی از حسگرهای فوق العاده حساس برای يافتن آتش استفاده می کنند. آنها زبانه سرخ شعله را می بينند، خس خس سوختن چوب را می شنوند و همانگونه که دکتر اشتفان شولتس، اکولوژيست شيميايی، کشف کرده است، از گيرنده های بسيار حساس روی شاخکهايشان برای "بوييدن" دود، حتی اگر ضعيف باشد، استفاده می کنند.

محققان آلمانی از زمان آغاز تحيقی روی سوسک جواهری دو گونه سوسک آتش دوست ديگر، اين بار در استراليا، شناسايی کرده اند که با حسگرهای مادن قرمز محل آتش سوزی را می يابد. نکته جالب اين است که حسگر سوسکهای استراليايی با پسرعموهای کانادايی شان تفاوت دارد.

اکنون دانشمندان بدنبال استفاده از اين دانش هستند. آنها به کمک مهندسان قصد دارند نسل بعدی حسگرهای مادون قرمز را بسازند. اين پژوهشگران حتی يک نمونه عملی نيز توليد کرده اند و حالا مشغول تقويت حساسيت و کوچکتر کردن اندازه اش هستند.

عجيب نيست که آژانس پروژه های پژوهشی پيشرفته دفاعی آمريکا پتانسيل نظامی فراوانی برای نسل تازه ای از حسگرهای مادون قرمز بسيار حساس، ريز و نيرومند قائل است که طراحی اش از يک سوسک کوچک حرارت ياب الهام گرفته شده است.

برنج حاوی ويتامين A

برنج طلايی حاوی مقادير بيشتری بتا کاروتن و منبع تامين نياز روزانه به ويتامين آ خواهد بود 

دانشمندان بريتانيايی با استفاده از مهندسی ژنتيک نوعی برنج را تهيه کرده اند که می تواند در جلوگيری از کوری به خصوص در کودکان موثر واقع شود.

اين محصول که نوع تغيير يافته برنج طلايی است در مقايسه با انواع ديگر اين برنج حدود بيست برابر ماده بتا کاروتن توليد می کند که در بدن انسان به ويتامين آ تبديل می شود در حاليکه کمبود ويتامين آ يکی از عوامل اصلی بروز کوری در کودکان در کشورهای فقير جهان است.

سازمان بهداشت جهانی تخمين زده است که هر ساله حدود نيم ميليون کودک در جهان به دليل کمبود ويتامين آ دچار کوری می شوند.

نوع اوليه محصول برنج طلايی پنج سال قبل در آزمايشگاهی در سوييس ساخته شد و به عنوان راهی برای پيشگيری از کوری در کودکان مورد استقبال قرار گرفت.

با اينهمه، نوع اوليه مقدار کافی بتا کاروتن توليد نمی کرد که بتواند پاسخگوی نياز روزانه کودکان به ويتامين آ شود.

نوع جديد که توسط شرکت بريتانيايی سينجنتا ساخته شده دارای مقدار بيشتری بتا کاروتن است به نحوی که مقدار برنجی که يک کودک می تواند در روز مصرف کند برای رفع نياز وی به ويتامين آ کافی خواهد بود.

از آنجا که برنج به خصوص در کشورهای آسيايی ماده غذايی اصلی بسياری از مردم تلقی می شود، استفاده از نوع جديد برنج ممکن است عامل مهمی در مقابله با کوری ناشی از کمبود ويتامين آ باشد.

در عين حال، هنوزبسياری از کشورها در مورد اجازه کشت محصولاتی که دستکاری ژنتيکی شده است احساس نگرانی می کنند.

در واقع، برخی از کارشناسان بهداشت گفته اند که به جای معرفی محصولاتی از اين قبيل، بهتر است شرايطی فراهم آورد که کودکان در کشورهای فقير به رژيم غذايی متعادلی دسترسی داشته باشند.

با اينهمه، توليد اين نوع برنج نشان می دهد که استفاده از فناوری ژنتيکی ممکن است راهی برای حل مشکلات کشورهای فقير باشد.

کشف 'بافت های نرم' در فسيل دايناسور 68 ميليون ساله

تی رکس شايد مهم ترين نوع دايناسور باشد و تاکنون نمونه های بی نظيری از آن در ايالت مونتانای آمريکا کشف شده است

دايناسورشناسان نمونه های ماده ای را که به نظر می رسد بافت های نرم باشد از استخوان فسيل يک "تيناسوروس رکس" (تی رکس) استخراج کرده اند.

پژوهشگران آمريکايی به مجله "ساينس" گفتند که اين اجزای ارگانيک به سلول ها و رگ های ظريف خونی شباهت دارند.

در رشته دايناسور شناسی که معمولا آميخته به مجادلات داغ است، اين ادعا به طور يکسان با استقبال و ناباوری روبرو خواهد شد.

درحالت عادی وقتی حيوانی تلف می شود، کليه بافت های نرم آن به سرعت توسط کرم ها و حشرات خورده می شود.

استخوان های باقی مانده به مرور زمان بيشتر و بيشتر در عمق گل و خاک فرو می روند و در اثر حرارت و فشار خرد شده و به تدريج جای خود را به مواد معدنی می دهند و سنگ می شوند.

تنها چيزی که در انتهای اين فرآيند از بقايای حيوان باقی می ماند در واقع تنها نقش و حالت آن است.

اما وقتی مری شوايتز از دانشگاه ايالتی کارولينای شمالی مواد معدنی را از قطعه ای از فسيل اين تی رکس 68 ميليون ساله زدود، به الياف شفاف و انعطاف پذير رسيد که به رگ های خونی شباهت دارند.

بقايای فسيلی اين دايناسور در ايالت مونتانای آمريکا کشف شده است.

همچنين آثاری از آنچه سلول های خونی به نظر می رسيد پيدا شد. سلول های ديگری که به سلول های سازنده و نگاهدارنده استخوان (اوستيوسايت ها) شباهت داشت کشف شد.

اينکه آيا اين بقايای نرم متعلق به دايناسور است يا مواد ارگانيکی است که بعدا به فسيل راه يافته معلوم نيست.

اما اگر تکه هايی از ملکول های دايناسور اصلی در آن وجود داشته باشد، سرنخ های تازه ای درباره ارتباط ميان تی رکس و گونه های زنده مانند پرندگان به دست خواهد داد.

سوال اجتناب ناپذيری که ذهن بسياری را مشغول خواهد کرد اين است که آيا امکان يافتن "دی ان ای" يا همان "ملکول حيات" اين موجود نيز وجود دارد.

اما ملکول "دی ان ای" بسيار شکننده است و احتمال محفوظ ماندن آن در طول ميليون ها سال حتی کمتر است.

                          ( منبع BBC)

تبديل سلول های پايه به سلول های عصبی به کمک تخم مرغ

دانشمندان موفق شده اند سلول های پايه استخراج شده از مغز استخوان افراد بزرگسال را با پيوند زدن آنها به جنين آسيب ديده مرغ، به سلول های عصبی تبديل کنند.

گروه محققان دانشگاه اسلو، در نروژ، اميدوار است اين پيشرفت به ايجاد منابع تازه سلولی برای معالجه بيماری های مغزی مانند پارکينسون منجر شود.

به نظر می رسد که سازوکار ترميمی جنين مرغ بر سلول های پايه اثر کرده و آن را دچار تغييرات بنيادين کرده باشد.

جزئيات اين مطالعه در نشريه "پيشرفت های آکادمی ملی علوم" منتشر شده است.

سلول های پايه سلول هايی هستند که قابليت بدل شدن به کليه انواع بافت ها را دارند.

اما سلول های پايه استخراج شده از مغز استخوان افراد بزرگسال معمولا فقط سلول های خون و سلول های سيستم دفاعی بدن را توليد می کند.

با اين حال، آزمايش ها نشان داده است که احتمالا امکان تبديل آنها به سلول های عصبی به کمک شيوه های خاص وجود دارد.

البته تلاش ها برای انجام اين کار در گذشته نسبتا ناموفق بوده است.

دانشمندان در مواردی اندک موفق شده اند شاخص های ملکولی نورون ها (ياخته های عصبی) را شناسايی کنند اما نتوانسته اند سلول های کامل را که به درستی به يکديگر پيوند خورده اند ايجاد کنند.

با اين حال، سلول های پايه استخراج شده از مغز استخوان که به داخل تخم مرغ تلقيح شدند به سلول های عصبی کامل بدل شدند. در مجموع 10 درصد سلول های پايه در اين فرآيند تغيير هويت دادند که رقمی چشمگير به حساب می آيد.

محققان در مقاله خود نوشتند: "اين پيشرفت ممکن است امکانات تازه ای در زمينه توليد انبوه نورون ها از مغز استخوان بيمار ايجاد کند."