زیست شناسی دامغان

مطلب ذیل را از وبلاگ نوشتار آورده ام. نظر شما چیست؟

از این آموزش و پرورش چه انتظاری داریم؟

برای پرسش بالا پاسخهای شیک و زیبا ولی کلیشه ای را بسیار شنیده ایم. هر چند آنجه که در عمل می بینیم  به اندازه سالهای نوری با گفته ها فاصله دارد.

در جلسات مختلفی که توفیق حضور داشتیم , از رئیس محترم سازمان آموزش و پرورش , معاون محترم آموزشی, مدیریت شهرستان,.....تا هر شخص بامسئولیت و بی مسئولیتی شنیدیم که سخن از وظیفه خطیری که بر دوش ناتوان ماست میدارند ( کیفیت آموزش باید ارتقا یابد – نقش معلمین در تصمیم گیریهای کلان باید پر رنگ شود- گروههای آموزشی بازوان آموزش وپرورشند – و جملات زیبای دیگری که تکرار آنها و مقایسه با عملکردها , داغ دل دلسوخته های واقعی را تازه می کند و جز ملال بیشتر حاصلی ندارد که بزرگان گفته اند )

مسئولین محترمی که از ما می خواهید" آن کنیم که شما می گوئید"!  منطق حکم می کند اگر به گفتارتان اعتقادی ندارید , حداقل به ظاهر هم شده ما را همراهی کنید, و اگر همراهی هم سخت است لااقل مانع نتراشید!!

-         چرا هنگامی که برای شرکت در سمینار زیست شناسی کشور ( که اخیرا در استان گلستان برگزار شد) ,طی مکاتبات و مراجعات حضوری متعدد , مجوز حضور در این جمع علمی را خواستیم با جوابهای مبهم و وعده هایی که شبه از سرباز کردن را داشت روبرو شدیم؟آیا افزایش اطلاعات علمی و بروز کردن دانستنیهای دبیران یکی از مهمترین راههای افزایش کیفیت آموزشی نیست؟

-         دوستان عزیز , چگونه است که با تشکیل کلاس برای سال سوم رشته علوم تجربی با 15 دانش آموز (دبیرستان حضرت مریم 83-84 ) به دلیل کافی نبودن تعداد مخالفت می نمائید ولی همزمان کلاس های  8 و 13 نفره ریاضی (پایه دوم و سوم ریاضی دبیرستان پروین 83 – 84) موافقت شما را کسب می کند؟ آیا دانش آموزان یا رشته های تحصیلی آنها نزد شما درجه یک و دو  دارد؟

-         چه توجیهی وجود دارد هنگامی که از نقش کار عملی و آزمایشگاهی بسیار تمجید می کنید و خواهان تلاش بیشتر برای کسب مقام در مسابقات آزمایشگاهی می شوید ولی همزمان آزمایشگاههای مدارس را به کارهای دیگر اختصاص می دهید؟ تا اگر دبیر علاقمندی هم پیدا شد که بخواهد کار عملی انجام دهد با پذیرش ریسک وضریب خطر بالا آزمایش را در کلاس انجام دهد.

با این موارد ذکر شده در فوق و تعداد دیگری از معضلات که بیانشان در اینجا شاید مصلحت نباشد, آیا انصاف است که برای علت یابی افت تحصیلی فقط از همکاران ما در جلسات محاکمه گونه  بازخواست صورت گیرد؟ بی پرده بگویم باید دلائل افت تحصیلی دانش آموزان را ابتدا در عملکردهای خود بجوئید و دست از فرافکنی ,که سنت سالیان اخیر آموزش و پرورش شده, بردارید و گرنه از جلسات متعدد و همایشها راه جایی نخواهیم برد(کما اینکه تا کنون نبرده ایم)و در نهایت گفتارمان می شود ژاژخائیدن و کردارمان میشود آب در هاون کوبیدن.!

نوشتار بالا را به عنوان نماینده گروه زیست شناسی دامغان , در دفاع از همکاران و دانش آموزان , برای انجام وظیفه به نگارش درآوردم هر چند شاید موجب تکدر خاطر دوستانی هم شود ولی از یاد نبریم که ناصحان و منتقدان مشفق اند که ما را یاری می رسانند تا موفق شویم  نه متملقان و بله قربان گویانها!؟!